Poëzie Klad

Dikwijls duivelse vuren gesnoven Terend op trieste sukkels hun leed Niet verbazend dat zij hem geloven De Heer gaf hen van zin nooit een beet Slechts een appel, met zonden bestoven Smakend naar leemte als je hem eet Tot het klokhuis waar dromen verdoven Net als kussens dat doen met een kreet Troostende riten offreert de leider Hoop besluipt dan de droeven van geest In ruil voor macht wordt hij hun bevrijder Zijn aards bestaan een heilloos gefeest Wat schaadt nog zo een leugen of list als we toch zullen rotten in de kist? Phil K.

Kloekmoedig mijn klauwen gespierd uit de mouwen vol drift om te bouwen fortuin en voorspoed Door wensen verslonden en hoogmoed geschonden doorstaat mijn ziel stonden van streven en strijd Eenklaps honderd builen een resem valkuilen verscheurende muilen ik snik en ik bloed Lot, laat toch mijn wonden mijn missen van zonden niet zomaar uitmonden in dreven van spijt Phil K.

Ik leefde nooit in rechte lijn op weg naar één gegeven iets wat ik wou beleven of dat ik graag zou willen zijn Ik waande mij niets dierbaar toen het was me al zo simpel wat waaien als een wimpel geen angst voor smet op mijn blazoen Tot plots een vloek mijn geest bedroog en aandrong op meer eerzucht de hoop gebakken kotslucht waar Lucifer ons mee bespoog Die helse kwelling verrot nu mijn tijd Mijn sterfbed zal zwart zien van zielige spijt Phil K.