Poëzie Klad

De kier van de tijd is amper nog de opening die ooit de twijfels opving over wat te doen eenmaal bevrijd van alles wat me nog weerhield om te worden wie ik wou, de meester die ik zijn zou van wat me altijd heeft bezield. Mijn dromen lijken nu vervallen, een onbereikbaar ideaal. Ik lijk dan toch te zijn gevallen voor een ordinair menselijk verhaal. De sluitende kier biedt nog een laatste vlucht weg van de op het kerkhof des levens spokende zucht. - Phil K.

Is het mogelijk leven te strelen zoals het innig wordt bekeken vanuit de donkere kamer? Als de zwarte witte voelbaarheid van de verlaten luchthaven beregend met mysterie? Als de dichte intimiteit van het orkest dat zacht de strijkende lippen uitbeeldt? Als het gezicht en diens gladde volmaakte groeven, vertoond in haast mythische proporties? Wellicht louter als de dolk die in de navel steekt en bloederig diens geboorte ongedaan maakt. Streel maar gewoon de brave hond. - Phil K.