Poëzie Klad

Een walvis gekeeld, heroïek met mijn harpoen, koninklijk en klein. Vlijtig geborrel. Wazig wordende wezens. Kommer voor morgen. Vulkaan van getraan laat bovenaan tegengaan leed echt te verstaan. De zon schijnt over het zand in de zonnemelk op mijn naakte huid. - Phil K.

Ik wens een drachtig dier te aaien Snakkend naar banden met het begin Voor ik alles hier vaarwel zal zwaaien Verdien ik toch dat greintje zin Tot zestig in een mijn staan graaien Naar ijzer, koper en naar tin Moet ik er toch iets van draaien Want ik gun de leemte geen gewin Daarom Amen voor het verfraaien En dat in koor met mijn gezin Met grote eer zullen zij mij bezaaien Weg van de mijnschacht, ’t kerkhof in - Phil K.

In een eettent tafelend met glas en hap belanden de gezellen in een gesprek, van merrietjes en veulentjes naar leeuwinnetjes en welpjes, tot plots de macht des mens en diens kindjes. Met geluid van opwindend trillende stembanden vervormd door zorgvuldig worstelende tongspieren eisen de gezellen elkanders luisteren, maar mond en oor vibreren zelden harmonieus. Bruusk verschijnen klauwen uit hun poten die met welgemikte uithalen woeste wonden slaan in wat vroeger gave vellen waren. Bloed spat beschamend walgelijk in het rond en andere eters zien hun maaltijden onherroepelijk besmet. Ieder kiest daarop zijn kamp en knokt lustig mee tot het gelijk. - Phil K.