Fata Morgana?

Een schijnende oranje lantaarnpaal

op een mistige nachtelijke straathoek
schildert haar schaduw
voor mij.

Uit het nergens klinkt een houtblazer
die me strelend betovert
en me laat verlangen
en me ontroert.

Schoen voor schoen nader ik haar
en het licht wordt kouder
en de klanken harder
en kleiner de schaduw.

Een langzaam opkomende honger en dorst
kan niet gelest, kan niet gestild.
Tijd om verder te gaan of ik sterf
het natuurlijke zelfdoden van de tijd.

- Phil K.