Poëzie Klad

Als een ware middeleeuwse kasteelheer trok ik ooit mijn eigen burcht op uit een grote put en een berg. Vier stevige wallen, acht torens, tientallen kantelen en een gracht om indringers te weren. Welgeteld zeven zomers telde ik, in Wenduine, op het strand. Jaren later bezocht ik de ruïnes, met de hoop iets te leren voor het heden. De golven schuimden, de meeuwen schreeuwden, en de zanden voelden nog als weleer. Enkel het kasteel was verdwenen en daarmee de jonge vorst van mijn verleden. - Phil K.

Zichzelf uit de ijzeren kooi bevrijdend en zijn lotgenoten vreugdevol vervoegend beweegt hij richting de roem. Zijn veren langs gunstige hozen glijdend en zijn vlerkspieren met het op en neer vermoeiend beweegt hij richting de roem. Zijn metgezellen hun haast overstijgend en onder de wolken steeds eenzamer vertoevend beweegt hij richting de roem. Zijn melker als eerste bereikend en dat ijskoude kot weder binnen vloeiend bejoeg hij finaal de doem. - Phil K.

Zijn houten pijp smorend mijmert de man van graniet over ’t leven dat hij heeft geleden of misschien vooral het leven niet. Jolige jeugdliefdes, vergane vriendschappen, zijn dochter en de vele kwelgeesten die hij heeft bekampt. 't Vormt allemaal het levensverhaal dat met zijn laatste grijze ademwolk verdampt. De man heeft slechts één laatste wens om de houten pijp in ‘t graf te smokkelen zodat deze tot in de eeuwigheid met hem pufje per pufje af kan brokkelen. - Phil K.

Waardig heb ik me gedragen heel m’n leven lang. Geld en macht heb ik verworven de trots van vader de tranen van moeder en zelfs jouw liefde nooit bedorven. In het doolhof van lof ben ik mezelf verloren geraakt doof voor eigen dromen dronken van oordelen verloochenend dat wat mij ik maakt. Waardig heb ik me gedragen of begaat de Heilige de grootste zonde? - Phil K.

Een schijnende oranje lantaarnpaal op een mistige nachtelijke straathoek schildert haar schaduw voor mij. Uit het nergens klinkt een houtblazer die me strelend betovert en me laat verlangen en me ontroert. Schoen voor schoen nader ik haar en het licht wordt kouder en de klanken harder en kleiner de schaduw. Een langzaam opkomende honger en dorst kan niet gelest, kan niet gestild. Tijd om verder te gaan of ik sterf het natuurlijke zelfdoden van de tijd. - Phil K.